« دعای پرفیض امّ داوود »
دوشنبه ۱۵دی ۱۴۰۴، از ساعت ۱۵:۳۰

مکان: تهران، خیابان شهید مدنی(نظام آباد)،

بین دو ایستگاه مترو شهید مدنی و سبلان
مسجد امام حسن مجتبی (علیه‌السلام)

مدح و مراثی امام حسن مجتبی (علیه السلام)

اشعار

خدایا، خاطره‌ی مادرمو چه کنم؟

از حسن اینقدر کرامت که شنیده است

بنیانگذار نهضت کربلا

به غیر قاتل مادر بقیه را بخشید

فتح الفتوح

من یار تو هستم مثل مامان بابا

ثنای حُسن تو گفته‌ست حیدر کرار

همیشه پشت در خانه تو مهمان است

هر چه گدا کاهل بود آقا کریم است

خوش به حالم که دل من حسنی شد

در جهان حسنی اگر هست به یمن حسن است

مدینه زائر خود را به کربلا بخشید

میان کوچه به دنبال گوشواری تو

از برادر غریب‌تر حسن است

در جهان حُسنی اگر هست به یمن حسن است

غارت زده اونه که برادری مثل حسن نداره

تکیه گاه غریبی مادر، مجتبی بود نسل آدم را

شاه بی سپاهم حسن جان

مدینه مثل مشهد نیست!

حسن جان جلوه توحیدی تو

ای صلح تو چون ضربه ی شمشیر تو در معرکه کاریست حسن جان

خواب دیدم که تو حرم داری

یه آقایی دارم، که خیلی کریمه

مدینه آن راز، نهان می‌ماند

تو غم های بزرگی در میان کوچه ها دیدی

حسین گفتم و شد سینه بی قرار حسن

دعا کنید سینه زنا حال حسن بهتر بشه

ما سینه‌زن‌هایت حسن کم گفته‌ایم

هرچه دارم سر این سفره کرم وقف حسین

سر مست آقای جوانان بهشتم

ابتدا

»

۱