(بند بیست و هفتم): اللَّهُمَّ وَ أَسْتَغْفِرُکَ لِکُلِّ ذَنْبٍ مَدَحْتُهُ بِلِسَانِی أَوْ أَضْمَرَهُ جِنَانِی أَوْ هَشَّتْ إِلَیْهِ نَفْسِی أَوْ أَتَیْتُهُ بِفِعَالِی أَوْ کَتَبْتُهُ بِیَدِی فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اغْفِرْهُ لِی یَا خَیْرَ الْغَافِرِینَ

ترجمه: بار خدایا ! از تو آمرزش میطلبم برای هر گناهی که آن را با زبانم تعریف کردم، یا در دل به فکر آن بودم، یا نفسم به آن مشتاق گشت، یا با کردارم آن را انجام دادم، یا با دستم آن را نوشتم؛ پس بر محمد و آل محمد درود فرست و این گونه گناهم را بیامرز ای بهترین آمرزندگان!


فکر گناه بودم، در هر شبِ سیاهم
من هم گناه کردم، هم گفتم از گناهم
نه شرم کردم از این، نه توبه کردم از آن
این بندۀ خطاکار، کی می‌شود پشیمان؟
یا رب الهی العفو، یا رب الهی العفو

شاعر: یوسف رحیمی