ای که باران های عالم اشک‌هایت
روضه می‌خوانَد مگر زینب برایت؟
ناله‌ات پر می‌کند هفت آسمان را
آن زمان‌هایی که می‌گیردصدایت
روزهایت تشنه‌ی آن ظهر خونین
هرشبت شام غریبان عزایت
ابتدای ناحیه از حال رفتم
گرچه خیلی دورم از حال و هوایت
خواندی از شیب خضیب و روی خاکی (1)
ای فدای روضه‌های آشنایت
گفتی از این داغ، باید جان سپاریم (2)
این تو این جانی که خواهد شد فدایت
گرچه از من بر نمی آید شهادت
عاقبت من هم شهیدم با دعایت...

----------------
1. السلام علی الشیب الخضیب، السلام علی الخد التریب
2. فَلاَنْدُبَنَّک َصَباحاً وَ مَسآءً، وَ لاَبْکِیَنَّ لَکَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً ، حَسْرَةً عَلَیْک َ، وَ تَأَسُّفاً عَلى ما دَهاک َوَ تَلَهُّفاً ، حَتّى أَمُوتَ بِلَوْعَةِ الْمُصابِ، وَ غُصَّةِ الاِکْتِیابِ

شاعر: میلاد عرفان پور