فقیر خسته دلی بر در سرای حسین
نوشته بود یکی نامه از برای حسین
که ای کریم کریمان به بذل و لطف و کرم
در این مدینه من از هر کسی فقیرترم
نه از برای گدایی ز خلق رو دارم
نه پیش اهل و عیال خود آبرو دارم
دل شکسته و قد هلالی آوردم
دلی ز غصه پُر و دست خالی آوردم
امام با گل لبخند رو به او آورد
ولی به نامه بنوشته اش نگاه نکرد
بر او بسی کرم از لطف دلنوازش کرد
فقیر بود که یک لحظه بی نیازش کرد
سؤال کرد کسی، ای عزیز پیغمبر
به بذل و جود و سخا دست خالق اکبر
تو که به نامه او چشم خویش نگشودی
چه گونه این همه لطف و عطاش فرمودی؟
امام گفت فقیری که آبرو دارد
خجل شود چو به سوی کریم رو آرد
روا نبود که با آن عطای بسیارم
به قدر خواندن یک نامه اش نگه دارم
کسی که این همه آقایی و کرم دارد
فقیر را به بر خویش محترم دارد
چرا به بازوی اطفال او زدند طناب
چه گونه دشمنشان بُرد سوی بزم شراب
چرا سه ساعت بر روی پای اِستادند
به سوی رأس پدر چشم خویش بگشادند
سکینه از غم و اندوه پاره شد جگرش
دمی که چوب جفا خورد بر لب پدرش
سری که جان و تن عالمی به قربانش
کبود شد لب خشک و شکست دندانش
سلام بر رخ بهتر ز ماه تابانش
سرشک دیده عاشق نثار قرآنش

شاعر: غلامرضا سازگار