شده ولوله، گوییا این بار

به میدان زده حیدر کرار

یلی چون علی، یا علی بر لب

علی رو، علی خو، علی پیکار

رخش: والقمر، موی او: واللیل

چو القارعَة ضرب شمشیرش

نفس بر نمی آید از دشمن

بنازم به رزم نفس گیرش

به این رزم حیدری، به پا کرده محشری

از او هر عدویی به سویی گریزد

" حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَة" که "فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَة"

نگر مظهر اسم قهار ایزد

یابن الحیدر / شاه وفا اباالفضل

ای معنای / صدق و صفا اباالفضل

ای سقای /کرب و بلا اباالفضل

 (ای سقای کرب و بلا ابالفضل)

 

***   ***   ***   ***

 

هُنا حَيثُ تَنحَبِسُ الأنفاسْ

در اینجا که نفس ها در سینه ها حبس می شود

 

هنا ثُقِبَت قِربةُ العباس

مشک عباس سوراخ شد

 

و صارتْ فُراتاً جديداً في

و به فرات جدیدی پُر از

 

ثَرَى الطَّفِ قد فاضَ بالإحساس

احساس در صحرا تبدیل شد

 

هنا قد أحاطَتْ بهِ الأرجاس

در اینجا، نانجیبان او را احاطه کردند

 

هنا بالعَمُودِ أُصيِبَ الرّاس

در اینجا، نیزه به سر (عباس) اصابت کرد

 

هنا كُلُّ طِفلٍ يُناديهِ

در اینجا همه کودکان او را صدا می زنند

 

هنا الكُلُّ يَصرُخُ " يا عباس "

در اینجا همه فریاد "یا عباس" سر میدهند

 

العلمُ و الكُفُوفْ، أروَعُ ما في الطُّفوف

علم و دو  دست علمدار، زیباترین معانی در کربلا هستند

 

اباالفضلِ قد حارَ فيكَ الوفاءُ

ای ابافضل، وفا در وفاداری تو حیران است

 

مِن خيلِه قدْ وَقع، لكنَّما اِرتَفَع

از اسبش سرنگون شد، اما بالا رفت

 

هناكَ دَعتْهُ إليها السَّماءُ

آسمان او را به سوی خود دعوت کرده بود

 

مِن بعدِكَ حَلَّ هنا الدَّمارُ

پس از تو، ویرانی بر اینجا سایه افکند

 

عباسُ يَنتَظِركَ الصِّغارُ

عباس، کودکان منتظرت هستند

 

عباسُ قُمْ فَفِي الخِيامِ نارُ

عباس! برخیز که آتش به خیمه ها افتاده ست

 

(عبّاسْ عبّاسْ يا قَمرَ العَشيرة)

عباس عباس، ای ماه بنی هاشم

 

شاعر فارسی: محمد مهدی سیار

شاعر عربی: احمد حسن الحجیری از بحرین