سوز و ناله فاطمه زهرا (س) کنار قبر پیامبر اکرم (ص)
بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج79، ص: 106
وَ رُوِيَ أَنَّهَا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهَا أَخَذَتْ قَبْضَةً مِنْ تُرَابِ قَبْرِهِ ص فَوَضَعَتْهَا عَلَى عَيْنَيْهَا وَ أَنْشَدَت
|
مَا ذَا عَلَى الْمُشْتَمِّ تُرْبَةَ أَحْمَدَ- |
أَنْ لَا يَشَمَّ مَدَى الزَّمَانِ غَوَالِيَا-
|
|
|
صُبَّتْ عَلَيَّ مَصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا |
صُبَّتْ عَلَى الْأَيَّامِ صِرْنَ لَيَالِيَا |
ترجمه: روایت شده که حضرت زهرا سلام الله علیها مشتی از خاک قبر پیامبر برداشت و آن را بر چشمان خود گذاشت و با سوز و آه چنین سرود: کسی که قبر احمد را ببوید چه کند؟ باید تا پایان عمر دیگر عطری را نبوید. بر من مصیبتهایی فرو ریخت که اگر آنها بر روز روشن ریخته بود شب تار می گشست.
نظرات