بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج‏79، ص: 106

وَ رُوِيَ‏ أَنَّهَا صَلَّى‏ اللَّهُ‏ عَلَيْهَا أَخَذَتْ‏ قَبْضَةً مِنْ‏ تُرَابِ‏ قَبْرِهِ‏ ص فَوَضَعَتْهَا عَلَى عَيْنَيْهَا وَ أَنْشَدَت 

ترجمه: روایت شده که حضرت زهرا سلام الله علیها مشتی از خاک قبر پیامبر برداشت و آن را بر چشمان خود گذاشت و با سوز و آه چنین سرود: کسی که قبر احمد را ببوید چه کند؟ باید تا پایان عمر دیگر عطری را نبوید. بر من مصیبتهایی فرو ریخت که اگر آنها بر روز روشن ریخته بود شب تار می گشست.