در روزِ شرط‌بندی قمارخانه های دنیا بر سر باخت ایران، او به زیارت #امام رفت.
در روزهایی که سایت‌های قمار جهانی، با وقاحت تمام، روی «حمله آمریکا به ایران» شرط می‌بندند؛
در روزهایی که ناوهای جنگی، حلقه‌وار پیرامون این سرزمین صف کشیده‌اند؛
در روزهایی که رسانه‌ها از جنگ می‌گویند و بازارها از ترس می‌لرزند،
او، بی‌هیاهو، به مرقد امام رفت.
نه پیام نظامی صادر شد،
نه مانور رسانه‌ای،
نه تهدید متقابل.
فقط زیارت.
و همین «فقط»، برای فهم امروز ما کافی است.
آن ها، حتی جنگ را هم به کالا بدل کرده اند؛
تهدید، خوراک رسانه ای شان؛
ترس، ابزار بازارشان؛
و احتمال جنگ، موضوع شرط‌بندیشان.
در چنین جهانی، عقلانیت، نه در آرامش، که در هیجان تعریف می‌شود.
اما انقلاب اسلامی، از ابتدا، قواعد بازی را نپذیرفت.
این حضور، یک پیام آرام اما عمیق دارد:
قدرت، پیش از آن‌که به موشک و ناو تکیه کند، به #حضور متکی است.
ما در میانه‌ی تهدید، هویت‌مان را عوض نمی‌کنیم.
در اوج فشار، از ریشه جدا نمی‌شویم.
و در لحظه‌ای که جهان بر طبل جنگ می‌کوبد، ما به اصل خود رجوع می‌کنیم.
جبهه مقاومت، دقیقاً از همین منطق تغذیه می‌کند؛
منطقی که می‌داند بقا، فقط با سلاح تأمین نمی‌شود،
بلکه با پیوند حافظه تاریخی، ایمان جمعی و آرامش راهبردی ممکن است.
آن‌که در مرقد امام می‌ایستد،
به دشمن یادآوری می‌کند که این نظام، محصول محاسبه‌های کوتاه‌مدت نیست؛
ریشه‌دارتراز آن است که با شرط‌بندی فرو بپاشد،
و عمیق‌تر از آن است که با ناو محاصره شود.
شاید جهان امروز نفهمد؛
اما تاریخ خواهد نوشت:
در روزی که دنیا شرط بست،
ایران، به امامش سلام داد.