نام این شهید در منابع بِشر بن عُمَر هم نقل شده است. او از تابعان بود که هنگام آتش‌بس میان دو سپاه به سوی امام حسین علیه السّلام رفت و در {روز عاشورا}حمله اول به شهادت رسید و این شرافت را کسب کرد که در زیارت ناحیه مقدسه، {امام زمان علیه السلام} با این تعبیر به او سلام داد: «سلام بر بِشْر بن عُمَر حَضرَمى! خداوند، سپاس‏گزار اين گفته تو به حسين علیه‌السلام باشد، آن هنگام كه او به تو اجازه داد كه بروى، [امّا گفتى‏]: اگر از تو جدا شوم، درندگان زنده زنده مرا بخورند! خبر تو را از مسافران جويا شوم و تو را با وجود كمىِ ياور، تنها بگذارم؟ هرگز چنين اتّفاقى نمى‏ افتد!».
در تنقیح المقال آمده است: در روز دهم محرم هنگامی که جنگ در گرفت به بشیر بن عمرو حضرمى گفته شد: پسرت در مرز رى، اسير شده است. گفت: او و خودم را به حساب خدا مى‏گذارم. نه دوست داشتم كه اسير شود، و نه اين كه پس از او بمانم. امام حسين عليه السّلام سخن او را شنيد و به او فرمود: «خدا، رحمتت كند! بيعتم را از تو برداشتم. [برو و] براى آزاد كردن فرزندت تلاش كن. او گفت: یا اباعبدالله! درندگان، مرا زنده زنده بخورند، اگر از تو جدا شوم! امام عليه السّلام فرمود: «پس، اين جامه ‏هاى گران‏بها را در اختيار فرزندت قرار ده تا با آنها، فديه (جانْ‏فداى) برادرش را فراهم كند. سپس، پنج جامه به ارزش هزار دينار به او بخشيد.